چطور اسلک وسط شلوغی منوها با کمک ۱۰۰ کاربر واقعی خانه‌تکانی کرد

ماجرا از کجا شروع شد؟

اسلک کم‌کم از آن ابزار جمع‌وجور روزهای اولش بزرگ‌تر شده بود و همان بلایی سرش آمده بود که سر خیلی از محصولات موفق می‌آید: هر تیم قابلیت تازه‌ای اضافه کرده بود و حاصلش شده بود یک هدر با بیش از دوازده دکمه، دو نوار جست‌وجوی موازی که تقریباً یک کار می‌کردند، و منوهایی که قابلیت‌های خوب محصول را لای هزارتوی خودشان قایم کرده بودند.

خود تیم طراحی هم فهمیده بود که این کلاف سردرگم با یک تست A/B کوچک یا چسباندن استیکی‌نوت روی دیوار اتاق جلسه باز نمی‌شود؛ چون کاربری که روزی حدود ۹ ساعت به اسلک وصل است و به‌طور میانگین ۹۰ دقیقه فعالانه با آن کار می‌کند، با یک تغییر ناگهانی حس می‌کند کسی بدون اجازه اتاق کارش را جابه‌جا کرده است.

چه تصمیمی گرفتند؟

به‌جای اینکه درهای استودیو را ببندند و چند ماه بعد با یک نسخه غافلگیرکننده برگردند، چند کار هوشمندانه کردند:

1. پروتوتایپ‌های دورریختنی ساختند: با یک تیم کوچک، فرض‌های قبلی را کنار گذاشتند و رابط کاربری را تا جای ممکن خلوت کردند تا ببینند اصلاً چه چیزهایی واقعاً لازم است.
2. مشتری‌ها را آوردند توی یک کانال مشترک: حدود ۱۰۰ کاربر از سازمان‌های مختلف (از بانک و خرده‌فروشی بزرگ تا مزرعه لبنیات و مطب دندان‌پزشکی!) را وارد یک کانال مشترک کردند تا هفته‌ها با نسخه آزمایشی کار کنند و رک‌وراست نظر بدهند؛ گاهی همان روز بازخورد را می‌گرفتند و فردایش نسخه اصلاح‌شده را می‌فرستادند.
3. با افراد صفرکیلومتر بنچمارک گرفتند: از آدم‌هایی که تا به حال اسلک ندیده بودند خواستند کارهای پایه‌ای مثل پیام‌دادن و پیداکردن کانال را بین نسخه قدیم و جدید انجام بدهند.

چی شد که جواب داد؟

در تست‌های اول نسخه جدید در بعضی بخش‌ها از نسخه قدیم عقب‌تر بود، اما بعد از اصلاح ده‌ها گره ریز (مثلاً برگرداندن تعداد اعضای کانال که به کاربر حس «خواندن فضای اتاق» می‌داد، یا ثابت‌کردن نوار جست‌وجو و تاریخچه شبیه مرورگر در بالای اپ)، در دور دوم آزمایش، طراحی جدید در تمام سناریوها مساوی یا بهتر از نسخه قبلی عمل کرد.