چرا پست گذاشتن در لینکدین ترسناک بود؟ بازطراحی تجربه اشتراک‌گذاری برای آدم‌های عادی

ماجرا از کجا شروع شد؟

لینکدین برای سال‌ها دچار مشکلی بود که طراحان به آن «اثر سن تئاتر» می‌گفتند: میلیاردها کاربر عضو شبکه بودند، اما کمتر از ۳ درصد آن‌ها جرات می‌کردند دست به قلم ببرند و پستی بگذارند! تحقیقات میدانی الکس لاکاس و تیم طراحی فاش کرد که کاربران معمولی احساس می‌کردند لینکدین یک تالار قضاوت بی‌رحم شرکتی است که رییس، همکار سابق و آینده‌شان تماشاگر هر کلمه آن‌ها هستند.

علاوه بر این، فید لینکدین به قدری پر از آیکون‌های شلوغ، دکمه‌های مبهم و اعلان‌های نامرتبط شده بود که حتی خواندن یک پست ساده نیازمند تمرکز شدید بود.

چه تصمیمی گرفتند؟

تیم طراحی تصمیم گرفت محیط را دوستانه‌تر، گرم‌تر و از نظر روانی امن‌تر کند:

1. بازطراحی کادر آغاز پست: عبارت خشک «یک پست بنویسید» با یک کادر نرم با گوشه‌های گرد و پیام دعوت‌کننده جایگزین شد که گزینه‌های پرطرفدار (عکس، ویدیو، رویداد و نوشتن مقاله) را با آیکون‌های رنگی و بزرگ دم دست می‌گذاشت.
2. پشتیبانی از پیش‌نویس موقت: یکی از دلایل نیمه‌کاره رها شدن پست‌ها، ترس از دست رفتن ایده حین تایپ بود. اضافه شدن ذخیره خودکار پیش‌نویس باعث شد کاربران با خیال راحت شروع به نوشتن کنند.
3. خلوت‌سازی فید و سیستم فاصله‌گذاری جدید: حذف خطوط خاکستری تیره بین پست‌ها و استفاده از فضاهای سفید ملایم، باعث شد فید شبیه یک مجله خوش‌خوان شود تا یک فایل اکسل شلوغ.

چی شد که جواب داد؟

این بازطراحی همراه با زبان بصری جدید لینکدین، رشد دو رقمی در میزان تولید پست توسط کاربران غیرسازمانی ایجاد کرد. تعاملات زیر پست‌ها صمیمانه‌تر شد و میانگین زمان مطالعه فید بدون افزایش احساس خستگی بصری بهبود یافت.