مسیریابی از کوچه‌های باریک: چطور گوگل مپس برای موتورسواران هندی بازطراحی شد

ماجرا از کجا شروع شد؟

در کشورهایی مانند هند، اندونزی و ویتنام، بیش از ۷۰ درصد تردد شهری با موتورسیکلت و اسکوتر انجام می‌شود. اما سیستم مسیریابی گوگل مپس در کالیفرنیا برای اتومبیل‌های سواری در بزرگراه‌های پهن طراحی شده بود.

وقتی یک موتورسوار هندی در دهلی نقشه را روشن می‌کرد، اپلیکیشن او را به ترافیک وحشتناک بزرگراه می‌فرستاد، در حالی که موتورها می‌توانستند از میان‌برهای باریک، کوچه‌های محلی و زیرگذرهایی عبور کنند که اصلاً خودرو سواری اجازه ورود به آن‌ها را نداشت. علاوه بر این، موتورسواران نمی‌توانستند حین رانندگی به گوشی دست بزنند؛ چون هر دو دست روی فرمان بود و زیر آفتاب ۴۵ درجه صفحه گوشی به سختی دیده می‌شد.

چه تصمیمی گرفتند؟

تیم طراحی گوگل مپس هند به سرپرستی راج ارجان ماه‌ها در خیابان‌ها سوار موتور شدند و با موتورسواران محلی به گفتگو نشستند:

1. الگوریتم مسیریابی اختصاصی دوچرخ (Two-Wheeler Mode): گنجاندن مسیرهای باریک عابر و معابر محلی مجاز برای موتور که زمان سفر را گاهی تا ۴۰ درصد نسبت به خودرو کاهش می‌داد.
2. کارت‌های ناوبری فوق‌بزرگ با نشانه‌های زمینی (Landmarks): به جای گفتن «بعد از ۳۰۰ متر بپیچید به راست»، نقشه می‌گفت: «بعد از پمپ بنزین بهداشت بپیچید به راست». در خیابان‌های شلوغ که تابلو وجود ندارد، نشانه‌های فیزیکی نجات‌بخش‌اند.
3. ذخیره ذهنی مسیر پیش از استارت: چون موتورسوار معمولاً هولدر گران‌قیمت موبایل روی موتور ندارد، نقشه قابلیت دیدن خلاصه گام‌های کلیدی مسیر را در یک صفحه طراحی کرد تا فرد پیش از حرکت مسیر را به خاطر بسپارد.

چی شد که جواب داد؟

حالت موتور با استقبال میلیونی در هند آغاز شد و سپس به سرعت به اندونزی، مالزی و سایر نقاط جهان گسترش یافت. این فیچر اثبات کرد که بومی‌سازی واقعی فراتر از ترجمه زبان است؛ درک فرهنگ حمل و نقل و شرایط فیزیکی زندگی مردم است.