فرار از تله لایک: چطور ویسکو جامعه‌ای ساخت که عکس‌ها در آن نفس می‌کشند

ماجرا از کجا شروع شد؟

در اواسط دهه ۲۰۱۰، اینستاگرام تبدیل به میدان جنگ دیده شدن شده بود: استراتژی هشتگ‌گذاری، خرید فالوور، تم‌های یکدست زوری و استرس وحشتناک از اینکه «نکند این عکسم کمتر از ۱۰۰ تا لایک بخورد!». این مسمومیت الگوریتمی باعث شده بود عکاسان واقعی دیگر جرات نکنند کارهای تجربی یا متفاوتشان را پست کنند.

ویسکو (VSCO) که با پریست‌های فوق‌العاده‌اش برای بازآفرینی فیلم‌های آنالوگ کداک و فوجی شناخته می‌شد، تصمیمی برخلاف جریان شنا کردن گرفت: اگر قرار است شبکه‌ای برای عکاسان بسازیم، باید ریشه اعتیاد به تایید دیگران را از بیخ قطع کنیم.

چه تصمیمی گرفتند؟

کوین کوان و طراحان محصول ویسکو سه ستون بنیادین برای طراحی این پلتفرم بنا نهادند:

1. صفر کردن اعداد عمومی: هیچ‌کس نمی‌تواند ببیند یک عکس چند بار دیده شده، چند تا لایک خورده یا این کاربر چند فالوور دارد. فقط خود صاحب اثر می‌تواند آمار شخصی‌اش را خصوصی ببیند.
2. تمرکز بر کلکسیون به جای فید هیجانی: به جای بازنشر توییتری، کاربران می‌توانند عکس‌های دیگران را درون «کالکشن‌های الهام‌بخش» خودشان گردآوری کنند؛ مثل ساختن یک تابلوی مودبورد در آتلیه.
3. رابط کاربری مینیمال با تایپوگرافی مونو: دکمه‌ها و المان‌های ابزار عکاسی آن‌قدر خلوت طراحی شدند که عکس همیشه ستاره بلامنازع صفحه باشد.

چی شد که جواب داد؟

ویسکو تبدیل به مأمن صدها میلیون عکاس و جوان خلاق در سراسر جهان شد و توانست با مدل اشتراکی (VSCO Membership) درآمدی پایدار بسازد؛ بدون اینکه نیازی به فروش تبلیغات مبتنی بر کلیک و دستکاری الگوریتمی دوپامین داشته باشد.