وقتی یوداسیتی در اپلیکیشن موبایلش از کاربر پرسید: «چقدر تنبلی یا چقدر وقت داری؟»

ماجرا از کجا شروع شد؟

یوداسیتی می‌خواست اپلیکیشنی بسازد که کنار دوره‌های تخصصی (Nanodegree)، مثل یک همراه همیشگی کمک کند دانشجوها عادت مطالعه منظم بسازند و وسط مسیر از ترس حجم زیاد درس‌ها جا نزنند. مشکل اپلیکیشن‌های آموزشی معمولاً این است که یک هدف بزرگ و دور (مثلاً تمام‌کردن کل دوره ۶ ماهه) را می‌گذارند جلوی چشم کاربر و باعث اضطراب و تعلل می‌شوند.

چه تصمیمی گرفتند؟

تیم طراحی استودیوی Aerolab به‌جای اینکه همه دانشجوها را با یک برنامه خشک و یکسان مجبور به روزی ۲ ساعت درس‌خواندن کند، کل تجربه را حول حذف اضطراب و شکستن مسیر به قدم‌های کوچک چید:

• ۴ تیپ مطالعه با لحن خودمانی: در همان آنبوردینگ مرحله‌به‌مرحله، کاربر متناسب با زندگی واقعی‌اش یکی از چهار سطح تعهد را انتخاب می‌کرد:
  • «کمی تنبلم» (کمتر از ۲ ساعت در هفته)
  • «ادامه‌اش بده» (۶ ساعت در هفته)
  • «وقت دارم» (۱۲ ساعت در هفته)
  • «حرفه‌ای و سفت‌وسخت» (۲۴ ساعت در هفته)
• نوتیفیکیشن‌های انگیزشی به‌جای سرزنش: یادآوری‌های داخل و بیرون اپ با لحن تشویقی تنظیم شدند تا حس کنترل و پیشرفت به دانشجو بدهند، نه عذاب وجدان.
• ردیابی پیشرفت و نشان‌ها: هر ساعت مطالعه به‌صورت بصری روی نوار پیشرفت می‌نشست و با سیستم Badge و دستاوردها، قدم‌های کوچک هم دیده می‌شدند.

نکته‌ای که می‌تونیم یاد بگیریم

اپلیکیشن‌های عادت‌ساز وقتی شکست می‌خورند که برای همه یک نسخه ایده‌آل و غیرواقعی می‌پیچند. اگر به کاربر اجازه بدهید سطح تعهدش را صادقانه و بدون قضاوت انتخاب کند، احتمال اینکه برگردد خیلی بیشتر از زمانی است که به او هدف‌های قهرمانانه تحمیل کنید.